PKN
Protestantse Gemeente Hindeloopen
 
Meditatie Ons Kerkblad 23 mei 2020

Meditatie Ons Kerkblad 23 mei 2020

Hemelvaart: De hemel gaat open

Chagall was een Joodse schilder. Hij leefde in de vorige eeuw in Polen, Rusland, Amerika en Frankrijk. Hij is een van de beroemdste schilders van onze tijd en behalve etsen heeft hij veel geschilderd. Ook heeft hij prachtige ramen, mozaïeken en keramiek gemaakt. Hij heeft een eigen stijl, je haalt zijn schilderijen er altijd uit.

Chagall gebruikte vaak bijbelse motieven. Deze tekening is geïnspireerd door het verhaal over Jacob bij Betel uit Genesis 28. Je ziet Jacob slapen. Of misschien wordt hij net wakker.

Achter hem staat een meisje met een schaduwboom. Dat droombeeld heeft Chagall geleend van de droom van Micha, dat ieder eens zal liggen onder de eigen vijgenboom, genietend van z´n nageslacht. Het doet ook denken aan Elia. Hij zag geen zin meer in zijn leven en ging onder een struik ging liggen om te sterven. Toen kwam de engel met brood en water.

Dan zien we de ladder naar de hemel als een brug naar de hemelpoort, een gat in de lucht. Verderop zie je een engel, die Jacob als verloren zoon aan zijn borst legt, troost, opvangt en beschut. Het doet denken aan de engel, die hij over veertig jaar weer tegen zal komen en waar hij zijn hele leven mee aan het vechten is geweest. Uiteindelijk wordt hij wijs en komt erachter dat je niet met geweld en slimme trucs bij God in de buurt komt.

Op een sprookjespaard, Pegasus denk ik, zit een madonna met kind, een moeder met een baby. Dit droombeeld straalt veiligheid en basisvertrouwen uit. Langs de ladder vliegen engelen op en neer, naar jou toe om je tegemoet te komen en van jou weg om je vooruit te lokken. Alles, waar je naar verlangt en waarvoor je wegloopt, is in deze ets over de droom van Jacob te vinden.

Jacob, zijn naam betekent Pootjelichter. Van hem wordt verteld dat hij geboren werd met de hand om de hiel van zijn oudere broer, om hem in de moederschoot al in te halen. Als jongste ziet hij zich gedwongen om via slinkse maniertjes zijn doel te bereiken. Zo heeft hij Ezau, zijn tweelingbroer, en Isaak, zijn vader, bedrogen. Om de erfenis te kunnen bemachtigen is hij zo ver gegaan dat hij zijn vader op zijn sterfbed heeft voorgelogen. Nu is hij is op de vlucht. Heeft niets mee kunnen nemen. Einde verhaal, lijkt het.

Jacob gaat liggen slapen onder de sterrenhemel, een steen onder zijn hoofd. Dan krijgt hij een droom in de god verlatenheid.

Jacobs droom voorspelt hem een vruchtbare toekomst. De hemel staat voor hem open. Hij hoort een stem dat God met hem is. Het doet hem pijn aan de oren en pijn aan de ziel. Hij kan er eenvoudigweg niet aan geloven. Het is vast te mooi om waar te zijn. Het kan niet, bestaat niet. Maar die droom laat hem niet los. Voor de zekerheid maakt hij van de steen die hij als kussen had gebruikt, een altaarsteen en noemt de plek, Beth-El, dat wil zeggen, Huis van God. Huis van God is niet gebonden aan plaats of tijd.

Op elk moment van de dag op welke plek dan ook kun je een huis van God ervaren in de stilte, in een lied of in een gebed kan de hemel opengaan, zoals Jacob overkwam op het dieptepunt van zijn leven. Nu we niet naar de kerk kunnen is dit een troostvolle boodschap. Op Hemelvaartsdag gaat de hemel open.

Soms lijkt de hemel potdicht, maar zijn het eigenlijk onze dichte ogen die de opening niet zien. Je laten troosten betekent je openstellen voor God, je open stellen voor een ander, voor de woorden van de ander, de zorgen, de aandacht. Die ander die al die tijd zat te wachten tot jij zover was, dat je je ogen opendeed. Dan merk je het licht pas op. Of zoals Jacob het zegt ‘Op deze plaats is de Heer aanwezig. Dat besefte ik niet’. (Genesis 28: 16) ds. Aafke Nicolai, van Stavoren en Hindeloopen aafkejnicolai@gmail.com
 
 
Meditatie Ons Kerkblad 29 maart 2020 Meditatie Ons Kerkblad 29 maart 2020

Met Ruth op weg naar Pasen

In deze corona crises heb ik gekozen voor het troostboek bij uitstek, Ruth.  De zonnestralen raken haar wangen, maar ze voelt het niet. Naomi loopt met haar schoondochter Ruth door de bergen, op weg naar Bethlehem. Tien jaar geleden kwam ze hier met haar man Elimelech en hun twee zoons, Machlon en Chiljen, en nu? Eenzaam is ze geworden en verbitterd. Ze ziet de schoonheid van de velden niet. Van de verwachtingen die ze tien jaar geleden had is weinig terecht gekomen. Toen had ze haar man nog,  Elimelech, zijn naam betekent: God is koning.  God heeft zijn en haar leven weinig koninklijk gemaakt. Ze woonden nog niet zo lang in Moab, toen Elimelech ziek werd en stierf. Maar toen had ze haar twee zoons nog.  Machlon en Chiljon zijn net als hun vader gestorven.  Ze hadden nog wel de tijd gekregen om te trouwen. Twee jonge weduwes lieten ze achter.

Wat gaat er door het hoofd van Naomi? Haar naam betekent: de lieflijke.  Maar lieflijk is zij niet op dit moment. Zij is in zichzelf gekeerd. Wat is er terecht gekomen van Naomi’s dromen? Hoe ga je ermee om wanneer het leven zo hard is. Heeft God hier een bedoeling mee? Het zijn menselijk vragen, maar we komen er geen steek verder mee. God lijkt de grote Afwezige. Het leven gaat door. Er valt weinig te kiezen. Je pakt jezelf bij de kladden en gaat op pad, een nieuwe dag in, een dag zonder hoop, een dag zonder dromen. Naomi verlaat de plaats des onheils, maar neemt haar verdriet mee.

De ene schoondochter die met haar meegaat heet Orpa, dat betekent ‘degene die de rug toekeert’. Zij kiest ervoor te blijven. Zij maakt de goede keus, zoals haar schoonmoeder zegt. De naam van de andere is Ruth, dat betekent ‘vriendschap’.  Zij gaat mee. Soms worden er engelen op ons pad gegeven. Ruth is zo’n engel op het levenspad van Naomi. Zij is ook getekend. Zij heeft al jong haar man verloren. Ruth laat Naomi niet alleen. Inmiddels zijn ze samen in Bethlehem aangekomen, Naomi en Ruth. Bethlehem maakt zijn naam weer waar: broodhuis. Zwoegend is men bezig voor de oogst. Het geluid van de seizen en sikkels klinkt als muziek in de oren.

De terugkeer van Naomi gaat als een lopend vuurtje door het dorp. De vrouwen zeggen: Is dat Naomi? Ze bedoelen eigenlijk te zeggen: ‘Waar is die prachtige jonge vrouw gebleven, de zorgen en het verdriet staan op haar gezicht af te lezen’. De vrouwen komen enthousiast op haar af. Misschien heeft ze toen vinnig gezegd: ‘Noem mij geen Naomi meer. Noem mij voortaan alsjeblieft Mara, want de Heer heeft mij veel bitterheid aangedaan’.

Ruth 1 : 21 ‘Toen ik hier wegging had ik alles, maar de HEER heeft mij met lege handen laten terugkomen. Waarom mij nog Naomi noemen, nu de HEER zich tegen mij heeft gekeerd, nu de Ontzagwekkende me kwaad heeft gedaan?’

Naomi doet haar beklag en God krijgt voluit de schuld. Ruth zegt niets, hoewel zij er alle reden toe heeft: ‘Schoonmoeder, ik ben toch bij je. Ik ben toch met je gegaan?’ Eindigt het verhaal zo? Een klacht aan God, dat hij ontrouw is? De schrijver voegt nog twee zinnen aan het verhaal toe.
Ruth 1:22 Zo kwamen ze samen terug uit Moab, Naomi en haar schoondochter Ruth, de Moabitische. Ze kwamen in Bethlehem aan bij het begin van de gersteoogst.

Deze twee zinnen vormen de sleutel tot dit verhaal, waar het gaat over Ruth en de gersteoogst. De schrijver grijpt vooruit op wat er gaat komen. Ruth zal een belangrijke rol gaan spelen. Gersteoogst, dat is Pasen, feest van de oogst, feest van leven uit de dood, van licht in de nacht, feest van en-toch-toekomst. Want in de bijbel wil het nooit helemaal hopeloos worden met de mensen omdat het altijd weer Pasen wordt.
Ds. Aafke Nicolai, Stavoren en Hindeloopen.
 
Meditatie Ons Kerkblad 21 december 2019

Meditatie Ons Kerkblad 21 december 2019

Wanneer je ‘st’ uit kerstmis weghaalt houd je kermis over

Kerstmis vraagt om stilte.... Anders kom je niet bij het kind. Ik moet denken aan die keer dat ik het druk heb. Het is bijna kerst en er moet nog veel gebeuren: misschien nog wat mensen bezoeken, een paar preken maken en mijn kamer opruimen. En zo kan ik het lijstje nog veel langer maken. Rust en stilte zijn ver te zoeken. Totdat er een geboortekaartje op de deurmat valt. Ik ben op de hoogte maar de tijd is inmiddels ruim overschreden. Gelukkig, daar is het kaartje. Het kind is geboren en de ouders schrijven boven het kaartje: verwachting verwondering verandering. De verwachting is uitgekomen. Het kind is geboren. Ik stap op de fiets en ga kijken. Ik klop op het raam want je zou toch niet willen dat het kind wakker wordt door die harde bel. Eenmaal binnen valt mij de stilte op. Dan zie ik de stralende moeder met in een wiegje, midden in de kamer, het meisje. Ze slaapt. Het baby’tje is prachtig roze rood en totaal ontspannen. Wij fluisteren van verwondering. Zo kwetsbaar en teer. Even mag ze bij mij op de arm, slapend en al. Zij geeft geen kik, geeft zich helemaal over en over mij komt ook rust. Verandering.

Ds. Aafke Nicolai aafkejnicolai@gmail.com
 
 
Meditatie Ons Kerkblad 10 november 2019

Meditatie Ons Kerkblad 10 november 2019

Landen
Het is best lastig om weer thuis te komen na een mooie en indrukwekkende reis naar Rwanda. Het is alsof je lichaam hier wel geland is maar de geest nog niet. Ik hoorde een mooi verhaal van een westerse ontdekkingsreiziger met een aantal dragers onderweg in Afrika. De dragers gaan langs de kant van de weg zitten wachten. De reiziger verwondert zich en vraagt ‘Waarom gaan jullie zitten?‘. Zij antwoorden ‘Wij wachten op de ziel’. Zoiets ervaar ik nu ook. Wanneer ik ’s nachts even wakker ben zie ik de mensen in Rwanda, het landschap, de geuren en geluiden, het is zo anders dan in ons Nederland. Het valt op dat er veel jongeren zijn. Oude mensen zie je bijna niet, die zijn meer uitzondering. Dit komt door de genocide die in 1994 plaatsvond. Een hele generatie ontbreekt. Wat mij het meest heeft verwonderd dat na de genocide het volk van Rwanda de kracht gevonden heeft om op te staan. De inwoners van Rwanda willen verder en vinden een weg om met dit verleden om te gaan. Overal zie je gedenkplaatsen. Elk voorjaar zijn er 100 dagen van gedenken, zolang duurde de genocide. ‘Never again’ staat op de memorials. Het christelijk geloof geeft hun de kracht om de weg te gaan van vergeving en verzoening. Ik heb er alle vertrouwen in dat het met de hulp van God zal lukken. In Rwanda zouden ze nu zeggen ‘Halleluja, Amen’. Voor wie meer wil lezen over onze reis naar Rwanda, dat kan via https://www.kerkinactie.nl/projecten/friesland-voor-rwanda
Ds. Aafke Nicolai, predikant van de protestantse gemeente te Stavoren en Hindeloopen (aafkejnicolai@gmail.com)
 
 
Meditatie Ons Kerkblad 21 juli 2019

vis fontein Stavoren
Meditatie Ons Kerkblad 21 juli 2019
In de vis

Deze zomer gaan velen op reis. Wanneer je een reis uitstippelt via google maps kun je kiezen uit: lopen, het openbaar vervoer, de auto en fietsen. Wanneer onze dochter hiervandaan naar Den Haag gaat staat daar ook de mogelijkheid om met de boot te gaan. Vanaf Stavoren vaar je met de boot, daarna reis je met de trein verder. Als ouders is het prachtig uitzwaaien naar een dochter op de boot.

Of Jona uitgezwaaid wordt wanneer hij op de boot naar Tarsis vertrekt? Ik denk het niet. Hij gaat stiekem met de boot, want God heeft hem een opdracht gegeven die hem niet zint. God stuurt hem naar Ninevé, die grote stad, om de inwoners te vertellen dat zij moeten omkeren van een verkeerde weg. Jona weet hoe God is. God zal vast en zeker de hand over zijn hart strijken en daar heeft Jona geen zin in. Ninevé, die wrede stad, verdient geen tweede kans. Wanneer ik Jona lees leer ik over God en mensen. God kan vergeven, maar slechts enkele mensen kunnen een ander vergeven die hen groot onrecht heeft aangedaan en berouw toont. Ik ben onder de indruk van Eva Kor. Zij kan de 93 jarig Oskar Gröning ‘de boekhouder van Auschwitz’ vergeven.

Jona wil geen vergeving voor Nineve en denkt God te kunnen ontlopen door precies de andere kant op te gaan. Jona zijn naam betekent duif. Kan hij zijn roeping als boodschapper van vrede ontlopen? Hij gaat met de boot en komt uiteindelijk in een vis toch op zijn plaats van bestemming. Een vis staat niet bij de mogelijkheden van google maps. Het boekje Jona is met humor geschreven. Jona heeft wel iets van Mr. Been. Ik lees het boekje met een brede glimlach. Maar zeker ook met een serieuze ondertoon. Wat is mijn roeping en probeer ik daar af en toe ook onderuit te komen? In de vakantie mag dat even. Loslaten wat je allemaal moet en wilt en hoe weinig je daar soms van waarmaakt. Die tijd wordt Jona ook gegeven. In de vis heeft hij alle tijd om na te denken, maar dan gaat het toch echt beginnen. Of dat van harte is? Het gaat met vallen en opstaan, tot je bestemming komen. Ds. Aafke Nicolai, Stavoren en Hindeloopen (aafkejnicolai@gmail.com)
 
 
Meditatie Ons Kerkblad 1 juni 2019

Meditatie Ons Kerkblad 1 juni 2019
Wezenzondag

De zondag tussen hemelvaart en Pinksteren heeft deze naam gekregen omdat de leerlingen alleen achterblijven, verweesd, nadat Jezus naar zijn vader in de hemel teruggegaan is. De ervaring van alleen achterblijven is een herkenbare ervaring, die velen op bepaalde momenten in het leven zullen meemaken. Het kan een gevoel van Godverlatenheid geven of eenzaamheid. Dit gevoel roept menselijke vragen op  ‘Waar is God?’ Ook de leerlingen hebben vragen. ‘Aan wie kunnen wij ons nu toevertrouwen in dit niemandsland. Jezus is weg, hij heeft gesproken over de Heilige Geest, maar die kennen we nog niet, wanneer en hoe?’  

Verweesd blijven de leerlingen achter. Zij leven in een tussentijd, een tijd waarin je nog niet weet hoe het komt. In de bijbel heet zo’n tijd ballingschap. Het volk Israël maakt er vele mee. In die tijd is het gevoel van Godverlatenheid groot en is het moeilijk om de verbondenheid met God vast te houden. Het boekje Esther is geschreven in de tijd van de ballingschap. In het verhaal heeft zij twee namen. Haar ene naam is Hadassa (‘Mirte’), een geurende zoete plant. Haar andere naam Ester helpt ons op weg, die naam wordt in verband gebracht met een woord dat ‘verborgenheid’ betekent. Ballingschap en verborgenheid hebben met elkaar te maken. Esther houdt haar ware identiteit verborgen. De leerlingen van Jezus houden zich na het vertrek van Jezus verborgen. Zij wachten af voor wat er gaat komen. Blijf zitten waar je zit en verroer je niet. Die verborgenheid lijkt wel nodig, een soort voorbereidingstijd, een tijd van bezinning en inkeer. Want God openbaart zich wanneer mensen na hun verborgenheid naar buiten treden, opstaan en van zich laten horen. Esther maakt haar ware identiteit bekent om haar volk te redden. De deuren van het huis waar de leerlingen verblijven, worden tien dagen na Hemelvaart letterlijk open geblazen en zij worden naar buiten gedreven om Gods liefde aan de mensen te verkondigen. Want Jezus doet wat hij beloofd. Het staat in Johannes 14 vers 18: Ik laat jullie niet als wezen achter, ik kom bij jullie terug.

 
 
Meditatie Ons Kerkblad 14 april 2019

Meditatie Ons Kerkblad 14 april 2019
Droom

Een ezel in de kerk, dat is mijn droom. Ik heb nog nooit een kerkenraad zover gekregen dat het lukte. Ezels zijn schaars.  Tot nu toe heb ik het altijd moeten doen met een  nep ezel. Achterin de kast ligt een ezelskop. In de garage ligt de zogenaamde ezel deken. Zo is die deken gaan heten, sinds de deken een aantal jarengeleden in de kerk de vacht van de ezel voorstelde. Een vrijwilliger met de deken om en de ezels kop op komt als ezel  de kerk binnen. Ik heb wel eens meegemaakt dat een paard de kerk inkwam op 11 november.  Sint Martinus komt als de zoon van een rijke handelaar op. Dat is wel even schrikken en maakt indruk. Op de zondag voor Pasen lezen we het verhaal van Jezus op weg naar Jeruzalem. Voordat Jezus de stad ingaat vraagt hij aan zijn leerlingen om voor hem een ezel te gaan halen.  Zo staat het in Johannes 12. In de andere evangeliën wordt gesproken over een veulen, een jong dier.  Jezus komt niet hoog te paard als een overwinnaar Jeruzalem binnenrijden. Hij wil juist dichtbij zijn en aan te raken.  In museum het Catarijneconvent te Utrecht is een prachtig beeld van Jezus op de ezel.  De ezel is zo mak dat Jezus geen teugels nodig heeft. Hij zit geheel vrij op de rug van de ezel.  De voeten van Jezus raken bijna de grond. Jezus maakt een gebaar met zijn handen.   Dat gebaar betekent vrede.  Hij is een vredevorst die komt  op een eenvoudige ezel, het lastdier van de armen, in eenvoudige kleding. Wij zijn zo gewend geraakt aan dit verhaal dat het soms nauwelijks nog verwonderd.  Toch ben ik keer op keer onder de indruk van wat hier gebeurd, op weg naar Pasen.  De mensen halen hem binnen en juichen hem toe. Aan de andere kant zullen diezelfde mensen straks zeggen ‘kruisigt hem’.

Lied 438 vers 2

Hij wilde zich verlagen
en daalde van zijn troon;
een ezel mag Hem dragen,
Hem sieren staf noch kroon.
Hij wil zijn koningsmacht
en majesteit verhullen,
om nederig te vervullen
wat God van Hem verwacht.
 
 
Meditatie Ons Kerkblad 24 november 2018

Meditatie Ons Kerkblad 24 november 2018
Een lied dat mij inspireert

Meestal bereid ik een kerkdienst alleen voor. Ik lees de Bijbeltekst en laat mijn gedachten daarover gaan. Daarnaast studeer ik uit mijn boekenkast wat anderen over deze tekst gezegd hebben. Op internet zijn groepen predikanten die hun ervaringen delen over diezelfde tekst. Daar vind ik soms mooie ideeën. Al gaande de week vormt zich een idee over hoe de dienst eruit moet zien. De liederen moeten bij de inhoud van de preek passen. Vaak kom ik dan bij liederen waarvan de inhoud aansluit bij de thematiek, maar die onbekend zijn. En onbekend maakt onbemind. De gemeente wil graag bekende liederen zingen. Dit proberen we in Stavoren te ondervangen door een onbekend lied van de maand, dat elke zondag voor de dienst wordt gezongen. In Hindeloopen helpt de cantorij, wanneer een lied (nog) niet bekend is. Voor mij is het belangrijk om te weten welke liederen graag gezongen worden. In Hindeloopen en Stavoren heb ik daarom bij de uitgang van de kerk een A4tje neergelegd met het verzoek te reageren op 'Een goed gesprek over een lied dat mij inspireert'. Welk lied inspireert jou. Het liefst met een persoonlijk verhaal. Een aantal gemeenteleden hebben gereageerd. Wat mij opvalt in de reacties is dat de keuze vaak valt op liederen die hoop en troost brengen. Psalm 139 wordt vaak genoemd. Dat lied geeft hoop wanneer je moeilijke tijden doormaakt. Er is Eén die je door en door kent en die je, ondanks je tekortkomingen, nooit in de steek laat. Deze zondag zullen op veel plaatsen degenen herdacht worden die in het afgelopen jaar zijn overleden. We beginnen met het zingen van deze psalm. Het lied waarin God ieder accepteert. Hij is erbij aan het begin en het einde van een mensenleven. Moge dit lied troostend zijn voor wie het nodig heeft.
 
 
Meditatie Ons Kerkblad 14 oktober 2018

Brood en wijn staan klaar in de abdij van Iona (Schotland)
Meditatie Ons Kerkblad 14 oktober 2018
Breaking bread

In Hindeloopen en Stavoren vieren we vijfmaal per jaar avondmaal. De laatste keer hebben geluisterd naar een lied gezongen door Johnny Cash. Dat lied geeft naar mijn beleving precies weer waar het in de viering van het avondmaal over gaat.





Breaking bread, breaking bread
We are gathered here together to break bread
Breaking bread, breaking bread
We are gathered here together to break bread

It's not the barley(gerst) or the wheat(tarwe)
It's not the oven or the heat
That makes this bread so good to eat
It's the needing(nodig hebben) and the sharing that makes the meal complete

Breaking bread, breaking bread
We are gathered here together to break bread
Breaking bread, breaking bread
We are gathered here together to break bread

Upon the water prayed his cast
The last is first, the first is last
For everyone who eats this bread
There are thousands maybe more that will be fed

Breaking bread, breaking bread
We are gathered here together to break bread
Breaking bread, breaking bread
We are gathered here together to break bread

Breaking bread, breaking bread
We are gathered here together to break bread
 
 
Meditatie Ons kerkblad 31 augustus 2018

zang- en dansgroep Aald Hielpen
Meditatie Ons kerkblad 31 augustus 2018
Ik danste die morgen toen de schepping begon

Op bijna elke bruiloft wordt gedanst. Traditioneel wordt de dans geopend door het bruidspaar. Samen dansen zij de eerste dans op de nog lege dansvloer. Het is vaak een ontroerend moment. De toeschouwers zijn als het ware getuigen van deze twee mensen, die elkaar gevonden hebben en beloofd hebben elkaar de rest van hun leven vast te houden. Samen een weg te zoeken met vallen en opstaan in het leven. De liefde is op zo'n moment voelbaar. Na de eerst ronde worden ook anderen uitgenodigd op de dansvloer. 'Mag ik deze dans van u'.

Lied 839 nodigt uit om te dansen. Bijzonder in dit lied is dat het geschreven is vanuit het perspectief van Christus, Zoon van David die voor de ark danstte. Hij gaat de wereld door en nodigt ons uit om mee te doen. Even lijkt het alsof de beweging stopt 'De dans leek te breken'. Drie dagen duurt het en dan blijkt de liefde sterker te zijn dan de dood. Zijn liefde leeft in ons. Een beweging die nog steeds doorgaat.
 
Dans, dans, en doe maar mee met mij.
Ik ben de heer van de dans, zegt Hij.
Ik ga je voor, Ik haal ook jou erbij want
Ik ben de heer van de dans, zegt Hij.
 
 
 
Kerk gesloten

Alle diensten tot eind juni zullen vanwege het coronavirus geen doorgang vinden. De diensten kunnen worden gevolgd via kerkdienstgemist.nl vanuit de Nicolaaskerk te Stavoren.
De eerste kerkdienst is op zondag 5 juli. We zijn daar erg blij om. Er zijn wel een aantal voorwaarden aan verbonden. Elke gemeente maakt een protocol waarin beschreven staat hoe we met elkaar straks weer naar de kerk kunnen. In onze kerken is voldoende ruimte om op veilige afstand samen te komen.
 
 
 
  Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.